Artikelindex

nut v verdwalen

Het nut van verkeerd rijden

Wijds en blauw is de Eidfjord. Steile wanden van donkere kolossen flankeren het water, je snapt niet dat ze hier nog wegen kunnen bouwen. Daar waar de Noren dat echt niet kunnen, roepen ze zeer betaalbare veerdiensten in het leven of bouwen ze bruggen en tunnels. Nog nahijgend van de adembenemende vergezichten in het besneeuwde maanlandschap van de Hardangervidda, zijn we beland in een gebied met hoge scherpe rotsen en vele watervallen. Daar hebben we al een aantal van die tunnels gehad. Nu zien we een prachtige moderne hangbrug die de Eidfjord overspant. We stoppen op een nabijgelegen picknickplaats om hem vanaf een afstand te bekijken. Hij moet minstens een kilometer lang zijn en gaat aan de overkant -nog nooit vertoond- in een tunnel aan land. Ik vermoed dat de brug zijn overspanning aan deze zijde ook vanuit een tunnel begint, maar kan het niet zien. Met enige spijt loop ik terug naar de auto om verder te rijden.

Ik zou best over die machtige brug willen, dat moet een belevenis zijn! Maar de brug leidt naar het noorden en wij moeten westwaarts, naar Kinsarvik, om daar een veerboot te nemen. Uiteindelijk willen we via een landelijke route in Bergen uitkomen. De meer directe weg naar Bergen lijkt ons te druk. We hebben nog maar enkele minuten gereden, of er dient zich weer een tunnel aan: 7,7 km lang, staat er bij de ingang. Tjonge, die Noren kunnen er wat van! De tunnel leidt naar Bergen en naar Odda. Oeps! De weg naar Bergen moeten we niet hebben, maar die naar Odda evenmin, dat ligt meer in het zuiden. In de tunnel kan ik met het slechte licht geen kaart lezen en besluit ik toch op Bergen te mikken als we moeten kiezen. Tot onze verwondering doemt in de tunnel plots -nog nooit vertoond- een rotonde op, het plafond ervan helder blauw verlicht door een cirkel van tl-buizen. Op dit futuristische knooppunt, dat iets weg heeft van het innerlijk van een ruimteschip, slaan we rechtsaf. Fout! Want niet naar Kinsarvik. Heel goed! Want na een paar honderd meter rijden we de tunnel uit, zó die machtige brug op, en steken als in vogelvlucht de nog machtiger Eidfjord over. Voor de zoveelste maal beneemt Noorwegen ons de adem.

Aan het eind van dit wonderwerk van een brug duiken we weer een tunnel in. Even later zijn we aan de andere kant van de fjord onderweg naar Ulvik, een lieflijk plaatsje aan het donkere water, gelegen op hellingen met appelboomgaarden. We vinden er een prima camping -precies wat we nodig hadden- en een turistinformasjion waar we ideeën opdoen voor het vervolg van onze reis. Uit een van de schappen nemen we een brochure mee: over de bouw van de Hardangerbrug, die in 2013 gereed is gekomen. In detail uitgelegd, inclusief de kostenraming van 2300 miljoen Noorse Kronen. Zo’n slordige 3 miljoen Euro, berekenen we. Na 2 jaar ontwerpen en planning hebben ze de brug in 5 jaar tijd gebouwd. Hij is inderdaad langer dan een kilometer: 1310 m om precies te zijn en wij zijn er zojuist overheen gereden. En dat allemaal door een keuzemoment op een ondergrondse rotonde.

De volgende dag nemen we, na een prachtige bergronde, een andere veerboot dan die van Kinsarvik. We rollen vanaf de boot bijna naar binnen bij het Hardanger Folk Museum in Utne. Niet gepland, zeer de moeite waard. Dan rijden we, drie keer raden, tóch onze landelijke route richting Bergen, met de mooiste overnachtingsplek ooit. Goed verkeerd rijden, dat is het ware reizen!

© Karin Swanenberg

22 juli 2015