Artikelindex

(7) De laatste loodjes -april 2009

Begin deze maand was er, onverwacht snel, plek bij het verzorgingshuis van haar voorkeur. Opeens is het serieus. Aanpakken dus! Ik neem ma mee om te kijken en meet alles op. Als een speer een behanger en een verhuizer geregeld, meeneemlijsten voor de inpakkers en de verhuizers gemaakt en een actieplan: Sjef en Marleen pakken in, mijn vrouw José en ik pakken uit en ruimen kasten in. Ma heeft besloten om Corry, haar huishoudelijke hulp, ook ‘mee te nemen’, alsof die daarover zelf niets te zeggen heeft. Corry is loyaal, ze doet alles voor mijn moeder. Natúúrlijk gaat ze mee.

‘Dit is de beste plek voor je bed, Mam.’ We schuiven op ruitjespapier gekleurde papieren blokjes heen en weer, om haar kamer zo ruimtelijk mogelijk in te richten. Nu is ‘ruimtelijk’ een relatief begrip in een kamer van 3.60m x 4.40m, maar ze moet zich er met gemak met een rollator kunnen bewegen. Hoewel haar ten hemelschreiend kleine zorgappartement in z’n geheel driemaal in haar huidige woonkamer past, heeft dit gepuzzel ook iets leuks. Ze kan tenminste zelf bepalen hoe ze het wil hebben en beiden zijn wij slim in het optimaal benutten van kleine ruimtes. Even is er tussen ons weer iets terug van vroeger, dat vertrouwd is.

Twee weken na het beschikbaar komen van haar appartement, viert mijn moeder haar achtentachtigste verjaardag. Omringd door familie, voor het laatst in haar eigen huis. Ik moet er even van slikken. Zowel Sjef als ik voelen het gewicht van dit moment, waarop het afscheid zich zo voelbaar aankondigt. Ma geniet, de helft van de gesprekken missend, zichtbaar van een tent vol volk.

Een week later verhuist ze. Nadat ze zich emotioneel en fysiek heeft opgehesen, kijkt ma nog één keer door haar woonkamer en wil dan abrupt weg. ‘De andere kamers nog gedag zeggen, mam?’ ‘Nee, ik moet weg’. Ze klinkt schor. Mijn hart breekt als ik haar in de rolstoel naar buiten duw en haar eigen voordeur voor het allerlaatst achter haar dicht doe.