Artikelindex

(5) Keuzes maken -februari 2009

Januari is een emotionele roetsjbaan. Mijn moeder verschanst zich in ‘niet meer (willen) weten’. Ze wil haar oude leven terug, dat van vóór alle beperkingen. Verder wil ze niets meer, maar dan ook helemaal niets. Ik word geconfronteerd met haar lijden en worstel met mijn onvermogen om dat weg te nemen, zoek moeizaam naar balans tussen ‘niet betuttelen’ en ‘het heft wel in handen moéten nemen’, probeer met wisselend succes mijn ongeduld en verontwaardiging in te tomen als ma wéér alles is vergeten en het opnieuw aankaart, als ze wéér alles ongedaan wil maken wat ik net met bloed zweet en tranen heb zitten regelen. Ze zegt ja en doet nee, eet alles wat God verboden heeft en misbruikt de thuiszorg door zoute haring en zuurkool met veel te zout spek te bestellen, wat de dames haar, !?@*/X*%#!2?!, tegen alle afspraken in ook geven. Nóg meer tegenstanders in mijn strijdperk!

Waar is die goede relatie met mijn moeder gebleven? Nog nooit heb ik zo met haar in de clinch gelegen, nimmer heeft ze me zo tot wanhoop gedreven. Ik weet het wel, in deze situatie gedraag ik me niet als haar dochter en kan zij mijn moeder niet meer zijn. Ik word de hare! Of een politieagent, of schooljuf. En zij wordt een stout en lastig kind.

Tijdens het langdurige familiegesprek na de kerst met de huisarts maken we alle opties duidelijk. Verzorgingshuis V. schrappen we definitief. De keuze is dan: klein, maar dichtbij Sjef, of: ruim en luxe, in het onbekende. Ma kiest na ampel overleg, met foto’s, het laatste. Ik check het vijfmaal, alvorens de bezichtiging te regelen van een duur appartement in een particulier verzorgingshuis, waar ze meteen terecht kan. Het oogt geweldig, maar door een misverstand blijkt het bij bezichtiging al vergeven. Ik teleurgesteld, ma niet. Een week later dropt ze een bom. Inwendig ontplof ik! Ze wil daar niet heen, ze kent er niemand. Alle moeite voor niets! Plots besef ik: ma kan niets meer snel. Haar beslissingen kosten veel tijd en haar wensen zijn te belangrijk om te negeren./p>

Ik leg haar de laatste keuzemogelijkheid uit. Het wordt sowieso een klein éénkamerapartement. Of dichtbij Sjef, waar snel plek is, óf ze kan alsnog inschrijven in haar eigen stadje. Tehuizen met kleine kamers hebben een groot verloop en binnen een half jaar plek. ‘Deze keuze is definitief, Mam. Neem je minstens ‘n week de tijd? Bel maar als je hardop wil denken.’ Ma kiest meteen voor haar geboorteplaats. Ze realiseert zich nu hoe belangrijk familie en lieve kennissen zijn. Ook na een week staat haar keuze als een huis. Ik kom in actie. Er is geen weg meer terug.