Artikelindex

(4) Greep houden -januari 2009

Ik noem het sabotage. Het zijn natuurlijk pogingen om haar eigen leven naar haar hand te zetten. Dat is haar goed recht, mits …ze ons er niet voor misbruikt en alles aan haar laars lapt. Mijn moeder blijft haar vertrouwde kringetje overvragen met dingen die de thuiszorg hoort te doen. Stopzetten van de overbelasting? Alsof we er nóóit over gesproken hebben!

Ma deed al vóór haar val in één klap al mijn moeite om de thuiszorg goed te organiseren teniet. Ze passeerde mij als contactpersoon en regelde op eigen houtje andere tijdstippen met de verzorgenden, die uiteraard instemden met de klant. Kerst was bovendien niet nodig, omdat de kinderen er dan waren. Dinsdag en vrijdag hoefde voortaan ook niet meer, want Sjef of poets Corry waren er. Volkomen onbewust van wat ze teweeg bracht, legde ze aldus alle zorgtaken waarvan ik ons had weten te bevrijden weer rücksichtslos terug op ons bordje. Tot ze de stoom uit mijn oren zag komen, nadat ik de thuiszorgorganisatie had gesproken en hemel en aarde had moeten bewegen om de zorg weer volgens de oorspronkelijke planning te krijgen.

Ik snauw en lees haar als een klein kind de les: ‘Je gaat volkomen je eigen gang. Dondert niet wat het ons kost! Je lepelt alle extra dingen weer op ons bordje, hoe vaak we ook hebben uitgelegd dat we het niet meer aankunnen. Ik ben doodmoe, barst van de pijn en word gestoord van het geregel. Sjef kan niet op of neer, met die rot rug van hem. Je vroeg of ik die thuiszorg wilde regelen, dat heb ik met liefde gedaan. En dan ritsel je het nu even achterlangs? Je kunt kiezen: of je regelt het zelf naar believen en ik doe helemaal niets meer voor je, of ik regel het, op de meest werkbare manier. Dat betekent elke dag thuiszorg en contact loopt tussen mij en hun contactpersoon.’ Het is niet fraai en alles behalve moeder-dochter, zoals ik daar tekeer ga. Maar de boodschap dringt door en ma kiest geschrokken voor wijsheid. Desondanks probeert ze het nogmaals als ze, opgeknapt na haar val weer zelfstandig met rollator loopt. Gelukkig bijtijds ingeseind kan ik na goed overleg met één telefoontje het zorgschema bijstellen.

Sjef weet inmiddels meer over haar verzorgingshuis: het verloop is minimaal. Minstens anderhalf jaar wachttijd. Help, oplossing gezocht, nú! Die duikt op bij de dependance van huize V: een zorgappartement zó klein, dat niemand het wil. Sjef en ik gaan kijken en worden plaatsvervangend depressief. Het enige snelle alternatief is een kleinschalig verzorgingshuis in de privésector. Duur en slechts voorhanden in andere regio’s. We plannen een gesprek: ma, kinderen, aanhang, huisarts. Direct na kerst. Er wacht een moeilijke keuze, maar hij moet gemaakt worden.