Artikelindex

(3) Het ligt op z’n gat -december 2008

Ma is gevallen. Ze had de knop voor de sociale alarmering weer op het dienblad van haar rollator gelegd, terwijl hij, zoals ik haar al duizendmaal had bezworen, aan een koordje om haar nek had gemoeten. ‘Dat ding hangt daar vervelend!’ ‘Mam, als je op de grond valt, kun je er niet bij en lig je daar hulpeloos. Dráág het nou!’ Ze mompelt ja op een manier die overduidelijk nee betekent.

De neiging om als een bestraffende gouvernante de vinger te heffen, vergaat me snel als ik haar zie, zo aangeslagen is ze door haar val. Ze zit gelaten in bed met een paars been en een knie als een voetbal. Ze is gewond, een enorme lap vel scheurde van de uitgestoken hand die langs de radiator ging. Een afschuwelijke wond die dagelijks pijnlijk schoongemaakt en opnieuw verbonden moet worden. Een wonder dat ze met die botontkalking niets heeft gebroken. Hoe het kwam? In een reflex wilde ma een pil oprapen, alsof ze geen evenwichtsstoornissen heeft! Ze kon niet opstaan en niet bij de alarmknop. Wel bij een groot servet, waarmee ze het bloeden stelpte. Helder genoeg wist ze de telefoon aan zijn snoer van de vensterbank af te trekken – hij bleef heel - en belde Sjef en Marleen. Die waarschuwden de huisarts, vielen veertig minuten later binnen en gingen beiden door hun rug toen ze mijn moeder op de bank tilden.

Eerst de brand maar blussen. Ik bel de thuiszorg voor extra uren aan het eind van de middag en vraag om een slaapwacht voor de nachten. Ma krijgt een bel naast haar bed, ze voelt zich angstig. Sjef bestelt ergens redelijk eetbare zoutloze diepvriesmaaltijden voor in de magnetron. Het werkt. Wassen, wondverzorging, medicatie, vermoeid laat ma alles over zich heen komen. Door de schok is ze zo mak als een lammetje. We vermoeden dat het tijdelijk is…

Ik bel zorginstanties. CIZ, CAK, zorgkantoor, weet ik veel. Moet haar indicatie aangepast? Nee, niet nodig. Dus het PGB verandert evenmin? Inderdaad. Even slikken, we draaien er een fortuin aan hulp doorheen, die ze grotendeels zelf moet bekostigen. Nog enkele maanden, dan hebben we een financieel probleem. Bovendien begint het anderszins te wringen. Het hulpschema beperkt mijn moeder enorm, aangezien ze niet met rollator durft te lopen en niet zelfstandig kan rolstoelen. Ze hangt dus óf te lang vermoeid in haar stoel óf ligt te lang in bed. Wij gaan vaker naar haar toe, ik haal extra boeken, ruim op. Het kost sloten tijd en energie. Iedereen lijdt hieronder, behalve de slaapwacht. We weten allemaal dat het zo niet langer kan. En nog steeds is er voor mijn moeder geen plaats in de herberg.