Karin Swanenberg (1960)

Van de driejarige die wist waarover ze het had toen ze het bezoek vertelde dat ze ‘alleen nog maar abstract tekende’ - via de praatgrage scholier die vlammend in de schoolkrant schreef - naar de volwassen vrouw met een groot verlangen naar diepgaand contact. Een groeiproces met woorden als toegangspoorten. Woorden en de stilte daartussen.

Of ik nou kind, vriendin of geliefde was, of ik nu werkte als trainer, therapeut, journalist of schrijver, woorden zijn mijn voertuig naar ontmoeting. Woorden en de stilte daartussen.

Waarnemen, woorden geven en zo de weg naar het hart vinden. Hoe dan ook, van wie dan ook. Ontmoetend. Zo leef ik graag.

Wat zeggen anderen?

Petra: (Reportage Tour du ALS) Je nam me helemaal mee, onder de boog door, de muziek, de patiënten… ik was dáár!

Carin: (De Afronding) Wat een ongelooflijk mooi stuk. Het moest zo zijn!

Udo: (De mantel der Liefde) Wat een aangrijpend verhaal!

Lieke: (Levensverhaal Jan) Het leest als een spannend jongensboek!!! Echt een juweeltje. Méér dan alleen het leven van Jan, óók een mooi tijdsbeeld van Brabant in en na WOII.

Truus: Karin schreef het levensverhaal van mijn vader. Een prachtig en typerend portret én een mooie doorsnede van het Brabantse plattelandsleven in de 20e eeuw.

Seppo: Voor www.rugzorgzeeland.nl schreef Karin de tekst, die perfect aansluit bij wat mijn praktijk doet en wie ik ben. Bezoekers van mijn site reageren enthausiast. Karin is een echte aanrader!